หลายคนมีปัญหากับคนที่รู้สึกว่า "มี EGO" สูง (โดยเฉพาะ หัวหน้า) หมายถึง ไม่ยอมฟังใคร ในแง่ของการเรียนรู้ก็น่าจะประมาณว่า "กูรู้แล้ว" แต่หลายคนก็มักชื่นชมคนที่ "มีความเชื่อมั่นในตนเอง" ว่าเขามีความกล้าที่จะยืนหยัดในสิ่งที่ตัวเองคิดและรับคำวิพากวิจารณ์จากผู้คนรอบข้างในสิ่งที่ตัวเองทำ บางครั้งกลับมาสำรวจตัวเองก็แยกไม่ออกว่าที่ที่กำลังทำอยู่เป็นการทำแบบ "กูเก่ง" หรือ "เชื่อมั่น" ในตัวเอง?
หลายครั้งที่เราสอนลูกน้องให้ทำงานแบบมืออาชีพ เมื่อเขาทำไม่ได้ตามมาตรฐานเราและเราก็อยากให้คุณภาพงานออกมาดี หรืออยากให้งานเสร็จตามกำหนด ก็ต้องกดดันเพื่อให้งานเสร็จถ้าปล่อยไปเรื่อยๆงานก็จะค้างคาและไม่เป็นไปตามแผน บางครั้งก็ต้องดุด่าว่ากล่าวอันนำไปสู่ความน้อยเนื้อต่ำใจและความไม่ชอบหัวหน้าของลูกน้อง หัวหน้างานหลายคนสับสนว่าควรทำอย่างไรดี กับการพัฒนาคนเพราะลองหลายวิธีแล้วก็ยังไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่ตกลงกัน หลายๆทฤษฎีก็บอกว่าให้พยายามสร้างความรู้สึกดีกับลูกน้องแล้วงานจะดี หลายคน หรือตัวเราเองก็บอกว่าทำแล้ว ให้โอกาส ให้คำปลอบ ให้กำลังใจ ให้อภัย ทำจนรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ เพราะทำเท่าไรลูกน้องก็ไม่เปลี่ยนแปลง ยังมีทัศนคติไม่ดีกับหัวหน้า นำมาให้เกิดความเบื่อหน่าย เรื่อง "คน"
มีผู้บริหารท่านหนึ่งเคยสอนว่า
ผู้นำ ให้ Trust แล้ว ขอ น้ำใจ กับลูกน้องบ้างไหม
หรือ
อยากได้ Trust แล้ว ให้ น้ำใจ กับลูกน้องบ้างไหม
Trust จึงดูเหมือนเป็นเรื่องการให้ และ รับ "น้ำใจ" ระหว่าง ผู้นำกับผู้ตาม สิ่งที่เรียกว่า "น้ำใจ" ก็เป็นเรื่องของความรู้สึก ยากนะ ... เข้าใจยาก กำหนดยาก เป็นเรื่อง เฉพาะตัว ระหว่าง บุคคล ก็ท้าทายดี คนบางคนทำเท่าไหร่ ก็ ไม่รู้สึกดี จนกระทั่ง ไม่ได้รับสิ่งนั้น จึงค่อยรู้ว่ามันดี และ มันก็ได้หมดเวลาสำหรับการให้ไปแล้ว
ส่วนตัวบางครั้งก็ยังสับสนอยู่ โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องของคนใหม่ที่ยังไม่เคยรู้จัก เมื่อก่อนจะรุ้สึกสับสนนานแต่เดี๋ยวนี้สับสนน้อยลงและสั้นลงเพราะใช้คำว่า "มีสติสิ่งที่เกิดขึ้นรู้ด้วยจิตที่ตั้งมั่นและเป็นกลาง" ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แล้วทำให้เรารู้สึกไม่ดีก็จะใช้คำว่า "สนุกกับการเรียนรู้" ไม่ว่าใครจะเข้าใจว่า "กูเก่ง" หรือ "เชื่อมั่นในตัวเอง" ไม่ใช่สาระสำคัญเพราะรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรและทำในสิ่งที่สมควรทำ เมื่อมันผ่านเข้ามาแล้ว มันก็ผ่านไป ไม่เหลือ ความรู้สึกใดๆ ที่ต้องจดจำ